Na stronie internetowej Stowarzyszenia pojawiła się informacja, że 17 czerwca 2009 odbyło się zebranie nowej Rady Nadzorczej. Podjęto na niej dwie uchwały. Pierwsza dotyczy nadania siedzibie Stowarzyszenia w „Radio Cafe” przy Nowogrodzkiej w Warszawie nazwy „Klubu im. redaktor Aliny Perth-Grabowskiej”. Druga dookreśla cele organizacji a także krąg osób, które mogą do niej przystąpić. Tak w każdym razie należy chyba rozumieć następujący fragment uchwały:

Nie jesteśmy Stowarzyszeniem zrzeszającym wszystkich pracowników, wszystkich  współpracowników i wszystkich przyjaciół Rozglośni Polskiej RWE. Stowarzyszenie bazuje wyłącznie na dotychczasowych członkach Stowarzyszenia tworzących naszą organizację od czerwca 1995 r. do kwietnia 2009 r.

Słowo "bazuje" można naturalnie różnie interpretować. Również jako "ogranicza". Niezależnie od tego, takie ujęcie jest korektą deklaracji członków Rady Nadzorczej złożonej na pierwszym zebraniu w kwietniu, mianowicie że w czerwcu odbędzie się walne zebranie wszystkich członków, także tych nowych, którzy przystąpią do Stowarzyszenia do tego czasu, na którym wybrane zostaną nowe władze i ostatecznie nakreślony program. Tymczasem od kwietnia nowych członków nie przyjmowano, Walne się nie odbyło.

Obecna uchwała kłóci się też najwyraźniej ze statutem Stowarzyszenia, który zaprezentowano na kwietniowym zebraniu. Paragraf 10 statutu stwierdza: Członkami Stowarzyszenia mogą być pracownicy i współpracownicy Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa oraz osoby podzielające ideały głoszone przez tę rozgłośnię i Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Nie ma tam, logicznie zresztą, żadnych ograniczeń czasowych przystępowania do organizacji.

W uchwale Rady Nadzorczej z 16.06.09 zwraca jeszcze uwagę pasus, który zdaje się być odpowiedzią na obawy dawnych pracowników RWE, wyrażane też na tych łamach, o  niereprezntatywność wznowionego Stowarzysznia dla całego środowiska.

Stowarzyszenie nie uzurpuje sobie prawa do bycia stowarzyszeniem byłych pracowników Rozglośni Polskiej Radia Wolna Europa sensu stricto, choćby z racji tego, ze większość osób realnie współtworzących od 1952 roku dokonania, tradycje i legendę RP RWE, w tym m.in. Jan Nowak-Jeziorański, już nie żyje. Tym bardziej więc Stowarzyszenie nie jest, nie może i nie zamierza być ciałem reprezentującym byłych pracowników Rozgłośni Polskiej RWE przed kimkolwiek i w jakiejkolwiek sprawie.

Pomijając nieścisłość historyczną dotyczącą początków polskiej rozgłośni RWE, która rozpoczęła działalność w sierpniu 1950 r., wyjaśnienie to może być uspokajające dla tych, którzy zadawali pytania czy Stowarzyszenie będzie występować w ich imieniu bez ich udziału. Choć argumentacja tego wyjaśnienia wydaje się dziwna. Istotnie, trudno być stowarzyszeniem nieżyjących pracowników. Ale chyba równie trudno być Stowarzyszeniem Pracowników, wykluczając wielu żyjących jeszcze dziennikarzy, spikerów, realizatorów itd. z późniejszych generacji, którzy nie tylko tworzyli legendę RP RWE, ale realnie, z poświęceniem pracowali w decydujących dla Polski czasach powstania opozycji, „Solidarności”, stanu wojennego, obrad Okrągłego Stołu..., ale nie zdołali (mimo chęci i prób) zapisać się do kwietnia 2009 do Stowarzyszenia.

Oczywiście, istnieje wolność zakładania (wznawiania) stowarzyszeń i określania według własnego uznania jego celów oraz kręgu członków, na co powołuje się uchwała Rady Nadzorczej. Nikt chyba tego prawa nie odmawiał i nie odmawia SPWiP RP RWE. Tylko inne były pierwotne deklaracje władz wznowionego Stowarzyszenia zapowiadające "nowe otwarcie". Teraz jest wszystko jasne. 

Andrzej Borzym

Informacja o zebraniu Rady Nadzorczej i teksty uchwał tutaj